#5 Dilemma’s

door dec 8, 20210 Reacties

Hoe lang mag ik twijfelen en wanneer is het definitief?

Eén van de voordelen van zo lang aan een manuscript werken als ik heb gedaan, is de mogelijkheid aanpassingen te maken. Dit verhaal kon langzaam rijpen. Maar hoe lang mag je twijfelen?

Zo heette de hoofdpersoon aanvankelijk anders, had ze een vurig karakter en rode krullen tot aan haar middel. Een prachtig personage om mee te werken, maar het had een ongewenste invloed op hoe andere personages op haar reageerden. En daardoor liep mijn verhaal de verkeerde kant op.

Het duurde vijf jaar (ja echt!) voordat ik in de gaten kreeg dat het beeld dat ik had van mijn belangrijkste karakter niet klopte. Terwijl ik de weg die zij moest gaan heel duidelijk voor me zag. De route lag vast. Alleen, bij het beslissen over noodzakelijke interventies en tijdens het ontwarren van de ingewikkelde kluwen van sociale interacties, liep die weg steeds dood. Ondanks dat het best leuke schrijfsels waren en nuttige oefeningen, wilde het grote verhaal niet vlotten.

Het hoofdpersonage moest dus iemand anders zijn.

Ik redeneerde achteruit: het kon alleen uitkomen waar ik wilde als zij een meegaand, onopvallend, weinig bedreigend iemand was. Met Bianca de Vries kon ik het verhaal beter te vertellen en het schrijfproces liep al soepeler.

Dus ik besloot: eyes at the price en dóór.

Helaas (of juist interessant genoeg) ervaarde ik tijdens het schrijven nog meer dilemma’s. Ik registreerde en markeerde ze wel, maar passeerde ze snel zodat ik nu eindelijk het verhaal af zou maken. Dat kreeg ik pas voor elkaar tijdens mijn sabbatical in 2016 – door mijn besluit dat ‘later als ik groot was’ NU was.

Show don’t tell was de volgende. Maar, vroeg ik me af, wilde ik het beste schrijven of het beste verhaal vertellen? Als ik concessies moest doen, zou dat niet aan het verhaal zijn, dat wist ik wel.

En zo kwam ik na jaren aan bij de laatste bladzijde van het laatste hoofdstuk. Ik wist al heel lang wat de laatste woorden zouden moeten zijn, dus dat scheelde. Toen ik de punt daarachter zette, mocht ik terug naar mijn gemarkeerde dilemma’s.

Had de lezer genoeg aanknopingspunten gekregen om de plot niet als een donderslag bij heldere hemel te ervaren? En had ik ook niet teveel uitgelegd, waardoor de lezer zich betutteld voelde? Ik leerde dat dit sowieso niet aan mij is, dus opnieuw kwam ik tot de conclusie: ik kan mijn verhaal niet beter schrijven dan mijn best.

De laatste beslissing was voor de titels van de hoofdstukken. Zou ik die wel of niet opnemen? In het raamwerk, in mijn verhaalschema (waarover ik later meer zal vertellen) vormden ze noodzakelijke stevigheid en schakels, zoals steigers bij een huis. Ik haalde ze weg, voegde ze weer toe om ze later toch weer weg te halen. Om nu, bij het lezen van de proefdruk, te besluiten dat het verhaal ze toch nog nodig heeft.

Twintig jaar later.

Op de valreep.

Lees meer

#10 Kritische vrienden

#10 Kritische vrienden

Hoe belangrijk het is om het oneens te zijn Het zo mooi samenvallen van gebeurtenissen dat toeval moeilijk te geloven is: een opbouwende reactie van mijn vroegere begeleider op de proefdruk van Rasmoeders, een dierbare vriendin die weer op de lijn komt en een...

#9 Dilemma’s over titels

#9 Dilemma’s over titels

Hoeveel kennis van het geraamte is interessant voor een lezer? Het opbouwen van de structuur van het verhaal in Rasmoeders, was een bizar proces. Waar eerst de verschillende onderdelen los van elkaar stonden en ik dacht dat ik een verteller nodig had wiens eigen stem...

#8 Van lezer naar schrijver

#8 Van lezer naar schrijver

In stilte achteraf iets vinden of… je uitspreken Vanaf al heel jong herinner ik me liefde voor boeken als gekoesterde jeugdherinneringen verpakt in een kaft. Wij gingen naar de bieb, dus meestal was die verpakking niet mooi, maar praktisch. Bij die boeken was het...

#7 Schrijftijd maken

#7 Schrijftijd maken

Kunnen we tijd verliezen en tijd genereren? In Nederland blinken we uit in het gebruik van spreekwoorden en figuurlijk taalgebruik. Ik houd er van en dan met name van de verwarring die het gebruik ervan bij sommige mensen oproept maar nog meer de creatieve fouten die...

#6 Eerste levensjaar

#6 Eerste levensjaar

Waarop trakteert een pseudoniem op haar verjaardag? Het leek me aardig om op mijn verjaardag een extra blog te schrijven over het eerste levensjaar van Dyane Kléo. Daar had ik ook best al wat ideeën over, wat misschien tot best een leuke blog had kunnen leiden. Alleen...

#4 Contact maken

#4 Contact maken

Zonder netwerk geen boek? In de fase van ideeën uitwerken en materiaal verzamelen kan niemand zonder steun, tips en discussie met anderen. Alles slaat dood in een vacuüm. Hoe fijn is het als mensen doorvragen op je ideeën, je uitdagen, je gedachtegang dwarsbomen...

#3 Het maken van een illustratie

#3 Het maken van een illustratie

Welk beeld wil je oproepen? In gesprek met een beelddenker een cover ontwerpen. Van een gedroomd boek waarvan ik niet meer had verwacht dat het uitgegeven zou worden. Dat is voor een lettervreter zoals ik helemaal niet zo gemakkelijk. Vooral ook omdat de enige...

#2 Kiezen van een titel

#2 Kiezen van een titel

Wat geef je weg over de inhoud en wat niet? Het ligt me al meer dan twintig jaar aan te gapen. Vanaf het moment dat de eisen van mijn diplomering botsten met mijn eigen nieuwsgierigheid wist ik het al. Dit was het. Ondanks dat ik dus niet mijn neus achterna ging, vond...

#1 Geboorte van een auteur

#1 Geboorte van een auteur

Als je zelf kon kiezen, hoe zou je dan heten? Toen ik met mijn uitgever in gesprek was geraakt over mijn manuscript, stelde hij mij de vraag onder welke naam ik wilde publiceren. Die vraag had ik niet aan zien komen. Bleu...

Leave a comment.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *